ஒரு விளையாட்டு ஒரு நட்பு...

இது நானும் என் தோழியும் ஆறாம் ஏழாம் வகுப்பு படிக்கும்போது கண்டுபிடித்த விளையாட்டு.
எங்கள் பள்ளியில் எல்லாருக்கும் பஸ் பாஸ் இருப்பதால் மாலையில் பள்ளி முடிந்து வீட்டுக்கு செல்ல பெரிய கூட்டம் பஸ் ஸ்டாப்பில் நிற்கும்.
எனக்கோ அப்போதெல்லாம் கூட்டத்தை பார்த்தாலே பயம். அதிலும் கல்லூரி அண்ணன்கள் தொங்கிக்கொட்டு ஒரு பக்கமாக சாய்ந்து கொண்டு வரும் பேருந்தை பார்த்தால் அதைவிட பயமா இருக்கும்.
மத்தவங்கஎல்லாம் எவ்வளவு கூட்டமாக இருந்தாலும் ஏறிக்கிட்டு போய்டுவாங்க.
நான் மட்டும் தனியா நின்னுட்டு அடுத்த பஸ்சுக்காக வெயிட் பண்ணுவ.
அப்டி ஒரு நாள் வெயிட் பண்ணும்போதுதா லில்லி-ஐ பார்த்தேன். அவளும் என்ன மாதிரியே பாவமா அடுத்த பஸ்க்காக வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தா. அப்போ நான் 6th A அவ 6 th B class.  நா அவளை பார்த்தப்ப அவளும் என்னை பார்த்து சிரிச்சா.
ரெண்டு பேரும் ஹாய் சொல்லி பேசிக்கிட்டோம். சாயந்திர நேரம்கரதால ரெண்டு பேருக்கும் பசி எடுத்துகிச்சு. பஸ்சும் வரவே இல்ல. சரின்னு எதிர்ல இருந்த டீ கடையில ரெண்டு பேரும் ஆளுக்கு ஒரு ஊட்டி வருக்கி வாங்கி சாப்டோம். ஒரு வருக்கி ஒரு ரூபாதா. இதுக்கப்பறம் நாங்க இதா ஒரு வழக்கமாவே வெச்சிக்கிட்டோம்.
இதோ சாப்டு முடிச்சவுடனே எங்க ஊரு டவுன் பஸ் வந்துடுச்சி. காலேஜ் கூட்டமும் எங்க ஸ்கூல் கூட்டமும் இல்லாததால பஸ் காலியா வந்திச்சி. ரெண்டு பேரும் ஏறிக்கிட்டு சீட்ல உக்கந்தப்போ ஒரு ஐடியா தோணிச்சு. அதுதாங்க நாங்க கண்டுபிடிச்ச விளையாட்டு. (அப்போ அது எங்களுக்கு விளையாட்டு மாதிரி தெரிஞ்சிச்சி.)
அது என்னன்னா போற வழியில தெரியிற எதாவது ஒரு வார்த்தைய ஒருத்தர் சொல்லணும். அதாவது பஸ்சுக்கு வெளில கடைல நேம் போர்டுலாம் இருக்குமில்ல அது இல்லைனா கொஞ்சம் பெருசா கண்ணுக்கு தெரியற அளவு இருக்கற வார்த்தைகள்.
ஒருத்தர் ஒரு வார்த்தைய சொன்னா அந்த பஸ் மூவ் ஆகறதுக்குள்ள அது எங்க இருக்குனு கண்டு பிடிச்சிரனும். இப்டி ஆள் மாத்தி ஆள் ஒருத்தர் சொல்லணும் ஒருத்தர் கண்டுபிடிக்கணும்.
இதுல என்னை சந்தோசம்னா எல்லாரும் முதல் பஸ்ல எடமில்லாம நெருக்கிக்கிட்டு பசியோட போய்இருப்பாங்க...ஆனா நாங்க ஜாலியா சாப்டுட்டு அடுத்த பஸ்ல ப்ரீயா உக்காந்துக்கிட்டு விளையாடிக்கிட்டு வரோமுங்கரதுதா.
இந்த விளையாட்டுல அறிமுகமான  எங்கள் நட்பு 12 வருட நட்பா இன்னும்  தொடர்ந்துட்டு இருக்கு.
இப்போ அவ ஒரு டீச்சர்...